در بندر آبی چشمانت

باران رنگ های آهنگین می وزد

خورشید و بادبان های خیره کننده

سفر خود را در بی نهایت تصویر می کنند.

در بندر آبی چشمانت

پنجره ای گشوده به دریا

و پرنده هایی در دور دست

به جستجوی سرزمین های به دنیا نیامده.

بندر آبی چشمانت

برف در تابستان می آید.

کشتی هایی با بار فیروزه

که دریا را در خود غرقه می سازند

بی آن که خود غرق شوند.

در بندر آبی چشمانت

بر صخره های پراکنده می دوم چون کودکی

عطر دریا را به درون می کشم

و خسته باز می گردم چون پرنده ای.

در بندر آبی چشمانت

سنگ ها آواز شبانه می خوانند.

در کتاب بسته ی چشمانت

چه کسی هزار شعر پنهان کرده است؟

ای کاش، ای کاش دریانوردی بودم

ای کاش قایقی داشتم

تا هر شامگاه در بندر آبی چشمانت

 بادبان برافرازم.

و اعتراف قشنگ ست اگر چه با تاخير

پرنده بودم اما پرنده‌ای دلگير

پرنده بودم اما هوای باغ زمين

از آسمان بلندم کشيده بود به زير

پرنده بودم اما پرنده‌ای بی‌پر

پرنده بودم آری ولی عليل و اسير

                 *

چقدر منتظرت بودم ای چراغ مراد

که خط گمشده‌ام را بياوری به مسير

و آمدی و مرا زين خرابه پر دادی

به سمت باز افق‌های روشن تقدير

                ***                

ميان اين من حال و تو ای من پيشين

تفاوتی است اساسي، قبول کن بپذير

گذشت آنچه ميان من و تو بود گذشت

ترا نديده گرفتم، مرا نديده بگير

به راز عشق بزرگی وقوف يافته‌ام

مرا مجاب نمی‌کرد عشق‌های حقير

پرنده‌ام اينک يک پرنده آزاد

پرنده‌ام آری يک پرنده ...

سلام اي تنها بهونه واسه نفس کشيدن
 

هنوزم پر مي کشه دل براي به تورسيدن

واسه جواب نامت مي دونم که خيلي ديره
 

بذا به حساب غربت نکنه دلت گيره

عزيزم بگو ببينم که چه رنگه روزگارت
 

خيلي دوست دارم تو مهتاب بشينم يه شب کنارت

سر تو با مهربوني بذاري به روي شونم
 

تو فقط واسم دعا کن آخه دنبال بهونم

حالم و اگه بپرسي خوبه تعريفي نداره
 

چون بلا تکليفه عاشق آخه تکليفي نداره

نکنه ازم برنجي تشنه ام تشنه بارون
 

چه قد از دريا ما دوريم بيگناهيم هر دوتامون

بد جوري به هم مي ريزه من و گاهي اتفاقي
 

تو اگه نباشي از من نمي مونه چيزي باقي

مي دوني که دست من نيست بازياي سرنوشته
 

رو قشنگا خط کشيده زشتارو برام نوشته

باز که ابري شد نگاهت بغضتم واسم عزيزه
 

اما اشکات و نگه دار نذار اينجوري بريزه

من هنوز چيزي نگفتم که تو طاقتت تموم شد
 

باقيش رو بگم مي بيني گريه هات کاي حروم شد

حال من خيلي عجيبه دوست دارم پيشم بشيني
 

من نگاهت بکنم تو؛ تو چشام عشق وببيني

يادته من و تو داشتيم ساده زندگي ميکرديم
 

از همين چشمه شفاف رفع تشنگي ميکرديم

يه دفعه يه مهمون اومد عقلم و يه جوري دزديد
 

دل تو به روش نيا ورد از همون دقيقه فهميد

اولش فکر نمي کردم که دلم رو برده باشه
 

يا دلم گول چشاي روشنش رو خورده باشه

اما نه گذشت و ديدم دل من ديوونه ترشد

به تو گفتم و دلت از قصه من با خبرشد

اولش گفتم يه حسه يا يه احترام ساده
 

اما بعد ديدم که عشقه اخه اندازش زياده

تو بازم طاقت آوردي مث پونه ها توپاييز
 

سرنوشت تو سفيده ماجراي من غم انگيز

بد جوري ديوونتم من فکر نکن اين اعتراضه
 

هميشه نبودن تو کرده اين دل وکلافه

مي دونم فرقي نداره واست عاشق بودن من
 

مي دونم واست يکي شد بودن و نبودن من

مي دونم دوسم نداري مث روزاي گذشته
 

من خودم خوندم تو چشمات يه کسي اين ونوشته

اما روح من يه درياست پره از موج وتلاطم
 

ساحلش تويي و موجاش خنجراي حرف مردم

آخ که چه لذتي داره ناز چشماتوکشيدن
 

رفتن يه راه دشوار واسه هر گزنرسيدن

من که آسمون نبودم اما عشق تو يه ماهه
 

سرزنش نکن دلم رو به خدا اون بي گناهه

تو که چشماي قشنگت خونه صد تا ستارهس
 

تو که لبخند طلاييت واسه من عمر دوبارهس

بيا و مثل گذشته جز به من به همه شک کن
 

من بدون تو مي ميرم بيا و بهم کمک کن